GAR

Kaç umut ayrıldı buradan? 

Kaç gözyaşı aktı?

Kaç özlem? kaç hasret? 

Kaç vedalaşma? 

Kaç hüzün? kaç son bakış?

Peki ya kaç son el sallayış?

Ya saat yaklaştıkça tekrar filizlenen o iç huzursuzluk da neyin nesi?
Kendim için değil elbette. Gelin bakın kaç gözü yaşlı ana?

Camın ardından dolu gözlerle sallanan onca el?

Ama ayrılmak fıtratımızda var değil mi? 

Bunun için sevmiyorum.

Bir gün hiç ayrılmamak dileği ile...